Bu memleketin uyumayan insanları

Annem her zaman söyler "Yer, gök yeminlidir" diye. Doğrudur. Eğer öyle olmasaydı, felaketler peşimizi bırakmadığı gibi uçurumlardan da yuvarlanır ve param parça olurduk.

Bu memleketin uyumayan insanları var.

Günlük birkaç saatlik uykuyla işinin başında olanlar, belli ki sadece ve sadece bu vatan için çalışıyorlar.

Alın teri, göz nuru ve el emeğiyle ülkesi için var olmaya çalışanlar, eninde sonunda "taktiri ilahiyenin" kendilerine bahşettiği sonla mutluluğu yakalarlar.

Aslında Onlar'ın uyumadan çalışmaları bizler için.

Bu ülkenin bekası uğruna kimi dağlarda, kimi ovalarda, kimi de buralarda. Birkaç saatlik uykuyla çalışmanın bir ibadet olduğu bilinciyle hareket ediyorlar.

Çalmadan, çırpmadan sadece alın teriyle yani, kendilerinin has gücüyle ekmek parası peşinde olanlar, ille de "taktiri ilahiyenin" taktirine mazhar olurlar.

Hayat böyledir. Hayatında "honey-money" demeden çalışanlar mutlaka çıtayı yükselteceklerdir.

Şairin "Altın yere düşmekle sakıt olmaz" sözünün tecellisini mutlaka yaşayanlar gün gelir görürler.

Mübarek Ramazan'ın sonlarına doğru yaklaştığımız şu günlerde hulusi kalple çalışanlar belli ki gönül gözü açık olalardır.

Çünkü günlük birkaç saatlik uykuyla bu vatan için çalışanlar, karşılığında ne para pul, ne makam mevki, ne de "aferin" beklerler.

Onların tek derdi yüreklerindeki üstün vatan sevgisi ve bu ülkeye olan kayıtsız, şartsız bağlılıklarıdır.

Günlük birkaç saatlik uykuyla hizmet erbabı olanlar, aslında milletin de kalbinde taht kuranlardır.

Hani Büyük Önder Atatürk'ün "Söz konusu vatansa, gerisi teferruattır" sözleri birkaç saatlik uykuyla çalışanların kendilerine edindikleri en büyük rehberdir.

Belli ki bu ülke uğruna ailelerinden dahi uzak kalmaktadırlar.

Hobilerini hiçbir zaman yaşayamayıp, hayata derbeder bakamayanlardır.

Onlar, 24 saatin üç veya dört saati uyurlar.

Günün nasıl geçtiğini anlamazlar. Hafta sonlarını bilmezler. Çocuklarıyla yeterince ilgilenemezler.

Bütün bunları bu ülke ve bu vatan için yaparlar.

Biz, Onlar'a haksızlık ederiz de, Onlar yine de bize kırılmaz ve kızmazlar.

Bilirler ki, gün gelir hak tecelli eder ve o üç-dört saatlik uykunun semeresini millet olarak hep birlikte gördüğümüzde bütün yorgunlukları gider.

Hayat böyledir. Kimi etliye sütlüye karışmadan angus sürüleriyle zengin olur, kimi de günde üç-dört saat uyuyarak ülkesi için Bayrak olur.

Bayraklar hiç bir zaman göklerden inmeyecek en önemli ve aynı zamanda varlığımızın sebepleri olduğuna göre, günlük üç-dört saatlik uykuyla bu ülkeye hizmet edenler, bilmeliler ki Onlar her zaman bir Bayrak gibi dalgalanacaklardır.

Bir tek Kartal...

Avrupa semalarında kala kala bir tek Kartal kaldı.

Trabzon ve Fener zaten deplasmandan ümitsiz dönmüşlerdi.

Ancak UEFA Şampiyonu Galatasaray'ın şanslı olduğunu düşünüyorduk.

"En kral futbolu kim oynadı?" diye sormak bile abes. Belli ki rakibi 4 golle uğurlayan, hem de bu işi deplasmanda yapan Kara Kartal.

Fenerbahçe Aykut Kocaman'la başladığı kocaman kocaman çöküşlere kendi sahasında Yunan Paok karşısında da devam etti.

Fenerbahçe yönetimini anlamak mümkün değil.

Ne doğru dürüst transfer yapabiliyorlar, ne de almak istedikleri futbolcuları zamanında alıyorlar.

Hal böyle de olunca da, futbol şaka kaldırmadığı gibi dalga geçmeyi de kaldırmıyor ve annenizin ligine dönüyorsunuz.

Galatasaray onca tecrübesine rağmen 90. Dakikada bulduğu golü koruyamayıp, bir dakika sonra gol yiyor ve eleniyorsa, durum içler acısı demektir.

Aynı Fener gibi. Trabzonspor ise uluslararası tecrübenin kurbanı olmuştur.

1-0    götürdüğün maçtan son dakikalarda 2-1 mağlup ayrılıyorsan, bu uluslararası tecrübesizlikten kaynaklanmaktadır. Nittekim bütün bu handikaplar bize pahalıya mal olmuştur. Üç takımımız "Elveda" derken, sadece Karakartal "Devam" diyebilmiştir. Ne mutlu Beşiktaşlı olanlara. Ne büyük hüzün, ne büyük üzüntü ve ne kadar büyük bir hayal kırılığı Fener'li, Galatasaray'lı ve Trabzonlu'lara.