Hayatımın Partneri

Sanırım hayatımın kırılma noktalarından birini yaşıyor olmam kaynaklı, bir yanımla geçmişte bırakmam gereken tatlı bir hüznü, diğer yanımla ise rutin hayatımın yeni sürprizlere aralanan kapısının ardındaki değişimin heyecanı sarıverdi içimi.

Yürümenin cazibesi karşısında anne kucağını terk eder gibi ayrılıyoruz biz de Gölcük'ten.

İnanın her kayıpta geriye kalan hüzün biriktikçe ve her gelişim için ödenen bedel kendisinden iz bırakarak geçtikçe taaa içimizde bir yerler acıyor ancak geleceğin sihirli değneğinin açtığı yeni yolların cazibesi karşısında direnmek ne mümkün ?

Eminim hepiniz beni ve eşimi tanıyorsunuz. Ama yazımın başında da dediğim gibi gönlümce konuşmak, anlatmak istiyorum diye. Bırakın tekrar edeyim.

Hani yedi yıldır Gölcük İlçe Emniyet Müdürü görevini yürüten İsa BİŞİREN yakinimdir. Dahası eşim olur kendileri.

Yok, yok sanmayın ki ;

Polisin çalışma şartlarının ne kadar ağır olduğunu,
Polisi ilgilendiren kanunların, uygulamaları ve mevzuatları örnek alınan bazı başka ülke Polislerinin kanunlarıyla örtüşmediği gibi konulardan bahsedeceğim.
Sanmayın ki, dışarıdan bakanların içimizi bilemediği, bizi anlayamadığı, bizim de kendimizi anlatamadığımızı anlatacağım.
Ben hiçbir Devlet kurumunda çalışanların, her işinde bu kadar omuz omuza vermesini gerektiren şartlar yoktur diye düşünüyorum. Kesinlikle yoktur. Öyle değil mi?
Kaç Devlet memuru geceler boyu beraber, hem de sabahlara kadar bir görevi takip ediyor?

Kaç Devlet Kurumu haftanın 7 gün 24 saati hizmet veriyor?
Kaçı aynı tip giyiniyor?
Kaçı zaman zaman kötü şartlara maruz kalıyor?

Kaçı kanunları uygularken "Benim kim olduğumu biliyor musun?" sorusu ile karşılaşıyor?
Kaçı görevi için yaralanıyor veya hayatını kaybediyor?
Bunları bilmeyeniniz var mı? Elbette yok.

İyi bende zaten bunlardan bahsetmeyecektim zaten.

Polis olmak elbette zor, peki ya polis eşi olmak? Bir polis ile aynı evde yaşamaya çalışmak nasıl bir duygudur sizce?

Abartmıyorum, ona ihtiyacı olan her hangi bir vatandaş kadar yakın olamadım. Sanmayın ki serzenişte bulunuyorum. Alışmak her ne kadar zor olsa da iş hayatındaki titizliğine saygı duymayı yıllara yaygın bir eziyetle öğrendim.

Ne demek mi istedim?

Benim ailemin hiç özeli olmadı biliyor musunuz?

Hiçbir bayram sabahına beraber uyanamamak,

Hiçbir yeni yıla beraber girememek,

İhtiyaç hissettiğinde hiçbir zaman yanında bulamamak bir yana bütün bunları anlayışla karşılamak, çocuklarının eğitim hayatlarına başladığı birinci sınıfın ilk gününde onun başka okullarda, sizlerin çocuklarının heyecanını paylaşması gerektiğini anlamak çok ta kolay olmadı. Ama oldu. Tam da olması gerektiği gibi.

Gerçek şu ki; benim eşim Emniyet Müdürü. Hem de yedi yıldır olduğu gibi geçmişten bu yana hiç bir sabah bir saniye bile iş yerine geç kalmadan, her yeni güne daha neler yapmalıyım ki toplumun suç işleyen %1'i kadar polise ihtiyaç hissetsin hissetmesin geri kalan