Yazamadım

[-]Normal[+]

Son olarak sizlere "YARIYIL TATİLİ" başlıklı yazımı yazmış ve "Bütün çocukların tatili eğlenerek ve dinlenerek geçirmesi dileğiyle." diyerek yazımı sonlandırmıştım.

Veee, ve sonrasında da kayıplara karıştım, istemeyerek de olsa. Sizlere tatil boyu yazamayacağımı söyleyebilirdim elbette ama benim böyle bir niyetim yoktu ki. Tatile giren ben değil çocuklarımdı aslında. Meğer onların tatile girmesi demek benim yoğun annelik görevlerimin başlaması demekmiş de ben anlayamamışım. Kabahat benim olmasa da yazamadığım günler için sizlerden özür dilerim.

Onlar dilediklerince eğlensin, dinlensin derken kantarın topuzu biraz mı, yoksa epeyce mi kaçtı desem bilemiyorum. Her sabah farklı saatlerde uyanan ve farklı şeyler yemek isteyen ev ahalisinin kahvaltı faslı tamamlandığında ilk uyanan muhteremin öğle yemeği zamanı çoktaaan gelmiş hatta geçiyor. Böylece farkına varamadan gün akşam olunca meyve faslı, o faslı bu faslı derken saat gece yarısı.

Neyse dedim ilk gün, çocuklar bunu fazlasıyla hak ettiler. Karneler muhteşem. Elbette karnelerindeki başarı ya da başarısızlık onların mutluluğu ya da mutsuzluğu olmalı da iyi bir karne karşısında ben de dahil olmak üzere gevşemeyecek bir anne düşünemiyorum . Varsın olsun, onlar yatınca ben de bilgisayarım ile buluşurum düşüncesi ile rahatlattım kendimi de ne gezeeer. Anneleri sabahtan gece yarısına onları en iyi şekilde beslemek adına tatlısıyla, tuzlusuyla doyurup enerji yüklemişken uyunur mu hiç? Uyunmaz elbette. Ye, iç bilgisayar karşısında otur. Onlar ne vakit uyudular hiç bilemiyorum ama ben yorgunluktan uyuya kaldığım anı bile anımsayamıyorum.

Bu arada eve gelip giden arkadaşlarını, tatildeyiz hadi şunu yapalım diye beni sürükledikleri adresleri anlatmak bile istemiyorum.

Derken günler beni ben günleri mi kovaladık, yoksa ne oldu bilemiyorum gün, ay hatta yıl kavramını bile yitirdim adeta. Taaa ki Nurettin Bey beni arayana kadar.

O da ne? Kafama bir balyoz inmiş gibi kendime geldim. Kendimi tekrar kaldığım zamana ışınlanmış gibi hissetsem de o şaşkınlıkla cevap bile veremedim. Çünkü, bu işin mazereti olmazdı, olamazdı, olmamalıydı da.

Ve şu an saat 02.35 ben geçen bir buçuk hafta adına affınıza sığınarak ve de benim gibi çocuklarının rüzgarına kapılan annelerle yalnız olmadıklarını paylaşarak yazımı noktalıyorum. Tabi ki okulun başlayacağı günü iple çekerek.

Geri izleme trackback